Jeugd

Vakantieverhaal door Jenneke Takens

Baksheesh?

En ja, dan loop je, huiverend vanwege het flinke temperatuurverschil met Hurghada en een gebrek aan slaap, over het parkeerterrein van Schiphol, vergezeld door een juist ontwakende zon (het is immers 6 uur in de ochtend) en begroet door een bekende wolkenhemel (die je twee weken hebt moeten missen), naar je lift die reeds wacht om je naar huis te brengen.

Het bewegen in de frisse lucht doet je van nieuwe zuurstof voorziene rode bloedcellen door je verstijfde ledematen en vermoeide hoofd stromen, waardoor je in sluimering verkerende geest enigszins ontwaakt. Tegen de tijd dat je in het voertuig, met ditmaal als bestemming: ‘thuis’, plaatsneemt hebben zich verschillende gedachtes en gevoelens in je losgemaakt. Je overweegt of je nu blij of een beetje neerslachtig bent nu je weer voet op eigen bodem hebt gezet. Alle fijne (en minder fijne) ervaringen passeren de revue. Je probeert ze te sorteren en slaat ze op onder mappen als ‘geschikt als leuke anekdote voor vrienden’, ‘interessante feiten’, ‘voor herhaling vatbaar’ en ‘nooit meer doen!’. Terwijl je dit doet verbaas je je over de hoeveelheid gegevens die zich in slechts twee weken hebben opgestapeld. Vervolgens dringt zich een vraag op die al eerder de kop opstak, maar vanwege een nog aanwezig zijnd hiaat in de gegevens onbeantwoord mocht blijven. Nu heb je echter geen recht meer op uitstel (de gegevens zijn compleet) en aangezien de deadline voor het inleveren van je artikel met rasse schreden nadert, heeft de vraag dringend behoefte aan een antwoord. ‘Wat zal ik schrijven?’

Afdingen

‘Baksheesh?’ De man houdt vragend zijn hand op. ‘No’, zegt mijn moeder resoluut en de man reageert met een gelaten ‘Ok’ en laat ons verder met rust. Het is een vraag die menig vakantieganger in het Midden-Oosten niet onbekend in de oren zal klinken. Het verlenen van een ‘gunst’ of dienst gaat meestal vooraf aan deze vraag; in 99% van de gevallen is er sprake van een ongevraagde (soms ongewenste) dienst. Kinderen plukken bloemetjes of plantjes aan de kant van de weg en bieden deze vervolgens voor één Egyptische Pond aan (ongeveer 13 eurocent). Tienerjongens zitten in de schaduw van een laag muurtje met een borstel in de aanslag, klaar om je teenslippers van een grondige poetsbeurt te voorzien. Iedere Egyptenaar lijkt bovendien wel in het bezit te zijn van een winkel, koopwaar of een taxi. En overal moet je onderhandelen. Afdingen. Een zware opgave, zo bleek. Een schattig jongetje van een jaar of zeven die ons fruit verkocht bleek een geslepen onderhandelaar te zijn. Gelukkig was mijn vader er om af te dingen, want mijn moeder en ik hadden zó zes euro neergeteld voor een halfzachte meloen.

Verkooptechnieken

Kinderen spreken op jonge leeftijd al een aardig woordje Engels om met toeristen te kunnen onderhandelen of gewoonweg te bedelen. Een jong meisje in het Bedoeïenenkamp dat we bezochten bleef het Engelse woord voor ‘geld’ maar herhalen en keek daarbij zo boos dat ik het niet kon nalaten een foto van haar te maken. Ik was nog niet eerder in het Midden-Oosten (of enig ander land dat ook maar een beetje op Egypte lijkt) geweest en zodoende was ik ook nog niet bekend met de verkooptechnieken die hier gebruikelijk zijn. Een Egyptische verkoper zit buiten zijn winkel of voor zijn koopwaar en spreekt je doorgaans aan met ‘Where are you from?’. Je antwoordt beleefd, waarop hij reageert met het geijkte ‘Alles goed?’ (dit zit in het standaardvocabulaire van elke verkoper) en vertelt over al de familie en vrienden die hij wel niet in Amsterdam en Rotterdam heeft. Hij spreekt vol lof over Nederlandse voetbalspelers, vraagt naar je naam, noemt zijn eigen naam en voor je het weet zit je in zijn winkel met in je ene hand een kop thee (de Egyptische gastvrijheid) en in je andere een flesje (‘very nice’) parfum van twijfelachtige substantie. Omdat je de gangbare uitspraak over Nederlanders (kijken, kijken, niet kopen) wilt ontkrachten ga je over tot koop van het flesje (‘Ach, in Nederland kost het veel meer.´). Zo is het ons een paar maal vergaan.

Stoïcijns doorlopen

De verkooptechnieken van de verkopers in de stad verschillen echter van die van de verkopers bij een toeristische attractie. Laatstgenoemden staan je met koopwaar in hun handen op te wachten en gaan brutaal voor je staan of drukken je de spullen (veelal prullaria) in de handen. De enige oplossing is stoïcijns door te lopen en de spullen op de grond te leggen. Zelfs op een boot ben je niet veilig voor verkooplustige Egyptenaren. We zaten gedurende één week op een cruiseboot op de Nijl en tijdens die week hebben we het een aantal keer meegemaakt dat Egyptenaren in kleine motorbootjes met ons opvoeren en ons met T-shirts (de enige koopwaar die je veilig kunt gooien) bestookten. Ze gooiden de T-shirts op het dek, waarop wij het weer terug in hun bootje probeerden te werpen (wat overigens best vermakelijk was).

Wantrouwig

Al deze voorvallen maakten ons vrij wantrouwig ten opzichte van de bewoners van ons gastland; ze waren toch immers enkel uit op je goedgevulde Westerse portemonnee? Het zou echter niet eerlijk zijn mijn verhaal hier te eindigen. Egyptenaren zijn namelijk niet alleen gewiekste onderhandelaars, ze zijn ook heel easygoing (‘Geen baksheesh? Ok.’). Ze zijn niet wantrouwig (ze vertrouwen je zo hun spullen toe) en het is niet moeilijk ze een glimlach te ontlokken. Zo liet onze gids in het Bedoeïenenkamp zijn spullen bij ons achter en trakteerde mijn broertje hem na terugkomst op één van zijn grapjes: ‘I’d count my cigarettes if I were you.’ waarop Mohamed hem met een grijns van oor tot oor vroeg of hij de weg terug naar Hurghada wist (een trip door de woestijn van zo’n 20 kilometer). Het was ook deze gids die (zelfs na herhaaldelijk aandringen) geen fooi aan wilde nemen (deze zit overigens al wel in de prijs inbegrepen, maar hij wilde niets extra’s). Hetzelfde gold voor onze gids op de Rode Zee.

Prachtig en bijzonder

Er zijn veel meer anekdotes die ik zou kunnen vertellen, maar helaas ontbreekt het mij aan tijd en ruimte om die allemaal te vermelden. Een zuiver beeld van Egypte of Egyptenaren kan ik niet schetsen, daar is twee weken een te korte periode voor. Bovendien is geen Egyptenaar dezelfde (zoals ook Nederlanders vann elkaar verschillen). Sommige dingen vallen echter op bij meerdere mensen en zodoende kom je tot bepaalde generalisaties (waarbij er natuurlijk altijd uitzonderingen op de regel zijn). Verder vond ik Egypte een prachtig en bijzonder land (geologisch en cultureel), maar dat is vanzelfsprekend ook heel persoonlijk. Om zelf de sfeer van Egypte te proeven zul je toch écht dat ticket moeten boeken. Enne, doe je de groeten aan Mohamed?

Door Elise

Skateparade 2009

De Skateparade 2009: eigenlijk zinloos om hier een artikel over te schrijven, aangezien jullie allemaal aanwezig waren op deze bighappening, toch? Maar goed, nog even voor de enkele pechvogels die deze avond om de één of andere duistere reden toch gemist hebben…

19 juni was het weer zover: de jaarlijkse Skateparade vond plaats! Net als voorgaande jaren werd de weg weer volledig vrijgemaakt voor de talloze jonge skate-talentjes die Zandweg-Oostwaard kent. Om half acht werd het startschot gegeven. Met een hoge snelheid begonnen de deelnemers aan het vermoeiende, maar leuke parcours, dat vanaf het startpunt over de Buitenweg en de Cramerlaan liep. Tijdens de rit werd veel bloed, zweet en tranen vergoten, maar na een uurtje skaten kwamen de meeste deelnemertjes gelukkig weer heelhuids over de finish en was het tijd voor een feestje!

Het wijkfeest dat na afloop van de Skateparade werd gehouden op “het grote plein”, was ook dit jaar weer een groot succes. Gedurende de hele avond werden er veel leuke activiteiten georganiseerd, zoals bellenblazen voor de kleinsten, en de kop van Jut voor de sterke mannen uit de wijk. Voor de dames was er een heuse fotostudio aanwezig, en creabea’s konden weer meewerken aan een groot schilderij, wat inmiddels bij de ingang van de wijk hangt. Tot slot was er voor de helden (en waaghalzen) uit Zandweg-Oostwaard dit jaar geen spijkerbroek hangen, maar een reusachtige stormbaan!  Kortom; genoeg voor iedereen! En wie na dit alles hongerig was, kon lekker genieten van een broodje worst, snoep, een zakje chips of zelfs een lekkere en gezonde fruitsmoothie!

Er is die avond volop gelachen, plezier gemaakt en gefeest, en de sfeer was als ieder jaar weer fantastisch, maar helaas mocht dit niet de gehele avond duren. Want toen de zon al onder was, en het feest langzaam ten einde liep, ontstonden er een aantal vechtpartijen en moest de politie meerdere malen ingrijpen. De reden voor deze rellen is mij onbekend, hoewel er natuurlijk wel vele verhalen de ronde gaan over wat er nou precies aan de hand was, maar deze zullen uiteraard lang niet allemaal even betrouwbaar zijn. Het is jammer dat het feest, waar de hele wijk zo lang naar uitgekeken heeft, op deze manier moest eindigen. Maar dit mocht voor mij de pret niet drukken, het was een geweldige avond en ik hoop dat deze traditie nog vele jaren in stand gehouden wordt. En ben jij nou één van die pechvogels die er helaas niet bij kon zijn? Dan kan ik je alleen maar aanraden om de datum volgend jaar wél vrij te houden!

Door Elise

Hello Goodbye

Hoewel de huizenmarkt op een laag pitje staat, groeien er in Zandweg-Oostwaard regelmatig te koop-borden tussen de plantjes in de voortuinen. Het verkeer wordt opgehouden door grote verhuiswagens die de straat blokkeren om spullen van de kersverse ZO-bewoners uit te laden en om meubels ín te laden van de vertrekkende mensen.Zo ook verging het Rik Sietzema (14), die vorige zomer in Arnhem is gaan wonen. Wij blikten met hem terug op zijn tijd hier.

Je bent geboren en getogen in Maarssen. Waarom zijn jullie verhuisd?

“De omgeving van Arnhem is veel groener, en dit sprak ons erg aan. Dat heeft voor ons de doorslag gegeven. Bovendien zijn er in Arnhem natuurlijk veel meer dingen die Zandweg-Oostwaard niet heeft, aangezien Arnhem veel groter is. Een ander voordeel is ook dat je in de stad alles veel dichterbij hebt. Vroeger moest ik vaak helemaal naar Utrecht voor een bepaalde voorziening, wat erg veel tijd kostte.”

Wat mis je het meest uit Zandweg-Oostwaard?

“Toen we weggingen wist ik al dat ik mijn vrienden de basisschool het meeste zou gaan missen en dat is nu ook het geval. Natuurlijk zijn er wel veel manieren om toch contact te onderhouden, maar ik spreek ze wel veel minder dan vroeger.”

Verlang je er dan soms niet naar om terug te komen?

“Ik vond Zandweg-Oostwaard altijd een erg leuke en veilige uitstraling hebben, en ik kijk dan ook erg positief terug op mijn tijd daar. Vooral het voetballen met de jongens uit de buurt vond ik altijd gezellig! Maar inmiddels ben ik hier helemaal gewend, en ook hier is het supergezellig, dus nu blijf ik liever in Arnhem.”

Rik zullen we hier helaas dus niet zo snel meer terug zien, maar hopelijk brengt de volgende verhuiswagen weer een lading net zulke leuke buurtbewoners met zich mee!